قلب سنگی

قلب سنگی ام. از سنگینی غصه هاست
در غروب سپیده دم باران
و
پر شده از تبسم یخ زده رویا
کاسه اشکم خالی شد
و من
به جیره بندی دل بستم

قتل گاه

شانه هاش ارامش خیال
تکیه گاه احساس
دل خوشی لحظات
و
تنفس دقایق
بود
و اکنون
شانه هاش قتل گاه عمرم شد

آتش

اتش نگاهت. از بلندای بهار
فرو ریخت بر خرمن گندم زار.
آتش
آتش
آتش

.....
و سوخت ان کلبه پوشالی.

گل یخ

"در این دنیای بی حاصل
که مردانش عصا از کور می دزدند
 من ازخوش باوری انجا محبت جستجو کردم"
این تاثیر گذارترین جمله ای بود که
از بین معادلات فیزیک و شیمی جبر ومثلثات
همچون مویی از ماست بیرون کشیدم
و به پروی از آن
تمام محبتهای یخ زده وجودم را
به تک گلبوته حیات زندگی ام تقدیم کردم
 او گل داد
گلی به اسم
.
.
.
گل یخ

موریانه

قلم تنهایی ام با من قهر است
چرا که مدت مدیدی است دور و برش نچرخیدم
و در این لحظه
هر چه با منت خواستم به رقص وادارش کنم
تا بدین وسیله
نقشی از دلتنگی های شبانه ام
بر لوح موریانه خورده صندقچه قلبم بکشد
موفق نشدم
قلمم برای همیشه خوابید

دل نگرانی

دو سوم لیوان
 گرمای تب زده جهنم وجودمو
به سرمای یخ زده زمزم قلبم تبدیل کرد
و من
س مانده این آب نجات دهنده را
به تن دا غ زمین هدیه کردم
تا او هم نجات یابد
.
.
.
ولی نمی دانم
آن چند مورچه کوچک
پایین آن دیوار کاه گلی نیمه فرو ریخته
با دل نگرانی
انتظار چه کسی را می کشند

ناتوان از گریستن

امروز رسیدم به انتهای جاده زندگی
اون مسیر مه گرفته به ظاهر طولانی
با چشمانی ناتوان از گریستن
گلویی مملو از سکوت
و پاهایی وامانده از حرکت
.
.
.
آیا جاده دیگری پیش روم هست
و یا
سقوط به دره مدفون شده آرزوهای محال

سایه ها

همیشه می ترسم
می ترسم از اینکه سایه هایی که هم اکنون بالای سرم هستند
فردا روزی نباشند
و من
با این تن رنجورم
چگونه در برابر اشعه خورشیدهای ناجوانمرد روزگار
دوام بیاورم

بی معرفت

من برایش مردم
و او با لبخندی گفت :
می خواستی نمیری.

.....

حالا من باید چه کار کنم؟

کوله بار

او رفت
و من ماندم
 با کوله باری از
فریادهای در گلو خفته
اشکهایی در چشمان خشکیده
و
یاهایی از حرکت وامانده
.
.
.
.خدایا
صدایی رسا
چشمانی یر سو
و یاهایی مقاوم در برابر سنگلاخها
 به من عطا فرما
تا به تنهایی ادامه دهم